Tag Archives: Guinness

Dublin – Part 3

28 Şub

‘When I die Dublin will be written in my heart” – James Joyce

İrlanda Modern Sanat Müzesi (IMMA) bir seneliğine kapalı olduğu için maalesef sadece binayı dışarıdan görebildik. Oldu da sizin Dublin’e bir sene sonra yolunuz düşerse, nehrin kenarından yapacağınız güzel bir yürüyüşle hepsi birbirine yakın olan IMMA, Guinness ve Kilmainham Gaol cezaevine aynı gün gidebilirsiniz. Cezaevine gidilmesinin şart olduğunu ayrıca vurgulamak istiyorum. Burası, bizim de uçağa binmeden önce yaptığımız plana kesinlikle dahil değildi. “Allah düşürmesin,” deyip elemiştik. Ama bütün Dublin’liler ısrar edince, meraklanıp gittik. Bina, rehberin anlatımı ve hikâyeler bizi o kadar etkiledi ki, nerdeyse yüzümüzü yeşile boyayıp, “İrlanda büyüksün!” diye sokaklara dökülecektik.

Bir not: Çoğu sahnesi bu cezaevinde çekilen, “In the Name of My Father” filmini de seyretmediyseniz, muhakkak izleyin derim. Hızınızı alamazsanız; The Commitments ve günümüzde geçen Once da sizi Dublin’e gitmek için heyecanladıracaktır.

Temple Bar, çok turistik olmasına rağmen, alışveriş ve pub’lar açısından keyifli bir bölge.

Birleşik Krallık’ın simgesi olan tacı hâlâ görebildiğiniz posta kutuları, kırmızıdan yeşile boyanarak kullanılmaya devam edilmiş.

“The Great Appear Great Because We Are On Our Knees: Let Us Rise.” – İşçi sendikası lideri Jim Larkin

Son olarak:

O’Neills – Tarihi 1755’lere dayanan pub ve restoranın sizi hayal kırıklığına uğratmayacağına eminim. Sigara içilen bölümü bile var!

Brazen Head – Dublin’in en eski pub’ı olarak biliniyor.

Pig’s Ear – Modernize edilmiş İrlanda mutfağı.

The Church – 18. yüzyılın başında inşa edilmiş bu kilise günümüzde pub, restoran ve club olarak hizmet veriyor.

Rustic Stone – Meşhur İrlandalı şef Dylan McGrath’ın yeri, geleneksel yemeklerden sıkıldığınız anda imdadınıza yetişiyor.

Dublin – Part 2

26 Şub

Size tavsiyem ilk gittiğiniz gün şehirde bir tura katılmanız. Ben, eğer hava soğuksa, inilip binilen tur otobüslerini sevmiyorum. Üşümekten dışarıda oturmak mümkün olmuyor, içeride ise hiçbir şey görmüyorsunuz. Bir de trafikte gitmek vakit kaybı gibi geliyor. Ama oturarak gezmeyi sevenlerdenseniz, tüm şehri bu şekilde gezebilirsiniz. Biz, yürüyerek ve birayı hak ederek gezdik 🙂

Arkasından da gayet turistik Guinness Üretim Tesisi’ne gittik. Biraz tarih, biraz tarif, biraz reklam içeren bu müze/fabrika/restorant /pub daha çok sizi görkemli yapısıyla etkiliyor. Vakti olup da gitmeyecek bir turisti saygıyla selamlarım, ama tabii en azından şehir manzarası ve taze soğuk biraları için görülmeye değer. Bana göre en keyifli yanı, kendi Guinness’imi koymamı öğrettikleri kısımdı. Bir baba için bundan daha gururlu bir şey olamayacağı için, diplomamı çerçeveletip ona vermeyi planlıyorum.

National Gallery tadilatta olduğu için neredeyse tamamı kapalıydı. Ama “Fabl ve Peri Masalları” adlı bir sergi vardı ki, buradan muhteşem bir kitap aldım. Kitaptaki illüstrasyonları yapan Harry Clarke’ın Hugh Lane‘deki vitray üzerine çalışması ise nefes kesiciydi.

Sırf bunun için bile gidilmesi gereken bu gallerinin, komik de bir hikâyesi var. İsmini veren Bay Lane, ölmeden önce bir sebepten belediye meclisine sinirlenip koleksiyonunu Londra’daki National Gallery’e bırakmış. Sonra fikrini değiştirmiş, ama vasiyetini imzalayamadan ölmüş. İki şehir de uzun yıllar koleksiyonun kendilerine ait olduğunu savunmuş (elinizi vicdanınıza koyun, Dublin haklı değil mi?). Sonuçta, koleksiyon belli dönemlerde birinde sergileniyor, belli dönemlerde diğerinde. Ama bir şey var ki, sadece burada görebilirsiniz: Francis Bacon’ın Stüdyosu. Ressamın tek varisçisinin galeriye bağışladığı stüdyo ve içindekileri görünce aklımdan tek bir şey geçti; bana burayı verseler, bir günde tertemiz yaparım.

Bu sevda bitmez, Part 3 yakında…